Andito ako ngayon, hindi dahil mas pinili kong iwanan ang isa kong blog pero mas gusto ko yatang maging bahagi at parte uli ng nakaraan ng blog na to. Sa dami ng magagandang comments at kasiyahan na iniwan ko dito siguro dapat lang din na bigyang pansin na minsan mag balik tanaw at mapangiting muli dahil sa nakaraan.
Sa totoo lang di ko parin alam kung bakit mas pinili ko dito magpalipas ng oras, nga pala may broadband connection na ko kaya pwede ko na gawin ang pagpapalipas oras dito nang hindi ko iisipin na tumatakbo ang oras na may maubos akong load sa cellfone ko.
Sa ngayon back to school ako, MBA, hindi ko alam kung bakit ba ako nag desisyon na mag aral uli, isa lang naman ang rason ko... "sayang ang oras". Tumatanda at tumatakbo ang oras, di na nga ako makasabay sa bilis ng pagbabago. Ayokong dumating ang panahon na sa wala lang ako babagsak. Sa sitwasyon ko ngayong gustuhin ko man magtrabaho hindi ko pa rin mapag desisiyunan dahil na rin sa "unexpected responsibilities" na nakaatang ngayon sakin. Napapagod na ko, sa totoo lang hindi ko ginusto na andito lang ako, may pangarap din ako at gusto ko yun abutin. Pero "im bound to do things unexpectedly". Sinubukan ko mag hanap ng trabaho, katunayan pinababalik ako, dumarating talaga sa sitwasyon na kailangan ko timbangin ang lahat pero eto ako at tuluyang nalunod na sa responsibilidad. Sa totoo lang wala naman talaga ako ginagawa, tatambay lang sa bahay at may darating ka ng allowance monthly, yung iba siguro sasabihin masaya yun pero pano nga kung hindi naman yun yung gusto ko.
Ilang beses ko na rin sinabi sa kanila na gusto ko na magtrabaho, may dati akong trabaho na pwede kong balikan, maswerte pa nga ako at ako ang tumatanggi sa kanila, pero wala rin naman mangyayari na kahit gustuhin ko magtrabaho eto pa rin ako "im bound to do things that i don't really wanna do". Teka, ano nga ba talaga gusto ko? Simple lang naman... gusto kong maexperience ang pag akyat (corporate ladder), at sa pag lingon ko masasabi kong nakarating ako sa estado na to dahil sa pinag hirapan ko. Aaminin ko, pwede ako makabili ng gusto ko nang kahit hindi ko pinaghihirapan, isang salita ko lang malamang bigay na sila agad, pero pano nga kung hindi yun yung gusto ko? Pano nga kung hindi yun yung buhay na pangarap ko. Nakakatakot, pano kung masanay ako sa ganung sitwasyon at sa huli wala na pala ako dapat maasahan. Masarap din isipin na dahil sa pinag hirapan, maaaring makatulong ng hindi nag aalinlangan. Ang dami kong pangarap at nakakalungkot isipin na ang pangarap ko ang kailangang isakripisyo para sa isang responsibilidad. Kung gugustuhin ko pwede ko abutin unti unti yun, pero ayoko rin dumating ang panahon na kailangan kong talikuran ang responsibilidad ko para sa pamilya ko.
We usually see only the things we are looking for; so much that we sometimes see them where they are not!
